Pages Menu
TwitterRssFacebook
 

Categories Menu
Ćwiczenia na kondycję w Poznaniu- dla ustabilizowania twojego oddechu w czasie wysiłku
Często łapiesz zadyszkę? Masz trudności z wejściem po schodach? A może nie zadowala Cię twoja kondycja, mimo, że jesteś aktywny? Ćwiczenia
Mezoterapia igłowa czy bezigłowa: mezoterapia igłowa centrum
Mezoterapia to zabieg, który polega na dostarczaniu bezpośrednio do skóry substancji o działaniu odżywczym, regenerującym bądź też leczniczym. Zabieg taki znacząco
Zadbane paznokcie w mgnieniu oka - manicure hybrydowy co potrzebne? (Leszno)
Piękne dłonie są wizytówką każdej kobiety. Warto więc regularnie dbać o wygląd paznokci, aby były zadbane. Rozpuszczanie lub wycinanie skórek,
Bezproblemowa depilacja gorącym woskiem w domu. Sposoby na gładkie ciało - depilacja woskiem Sopot
Gładkie ciało to coś czego pragną kobiety. To dlatego poddają się zabiegom, które mają im to zapewnić. Wiele kobiet jest
Rankingi dotyczące suplementów diety
Moda na wysportowaną, szczupłą sylwetkę trwa. Poddają się jej zarówno Panie jak i Panowie. Tym drugim jednak bardzo często zależy również na zbudowaniu odpowiedniej masy ciała. Angażując
Wyrzeźbione ciało? Sprawdź, o czym musisz pamiętać
Ćwicz regularnie
Każdy wie, że zdrowy tryb życia pozwala na zachowanie dobrej odporności, osiągnięcie wymarzonej sylwetki i lepszej sprawności oraz wydolności organizmu.
Zabiegi antycellulitowe - Kosmetyczka Wrocław
Cellulit, zwany również pomarańczową skórką to problem, który w dzisiejszych czasach wielu kobietom spędza sen z powiek. Nie wygląda on bowiem estetycznie, a jego wyeliminowanie

Posted by on Wrz 6, 2017 in Zdrowie |

Chorobowość i zapadalność na cukrzycę typu 2

Cukrzyca typu 2 stanowi w krajach rozwiniętych 85—90% wszyst¬kich przypadków tej choroby. Chociaż więc w prowadzonych dotąd w różnych krajach i różnych populacjach badaniach skryningowych nie rozróżniano po¬szczególnych typów cukrzycy, to przecież wyniki tych badań odpowiadają
w zasadzie chorobowości wskutek cukrzycy typu 2. Zamieszczone w tab. 1 da¬ne dowodzą zróżnicowania częstości występowania tej postaci cukrzycy w za¬leżności od grupy etnicznej, wieku, szerokości geograficznej i warunków śro¬dowiskowych. Jeżeli chodzi o kaukaską grupę etniczną, to do bardziej miaro¬dajnych należy zaliczyć badania epidemiologiczne przeprowadzone w latach siedemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych A.P. Wykazały one, że ogólna chorobowość wskutek cukrzycy wśród ludności białej wynosiła 2,0% (wśród ludności murzyńskiej 2,4%), w tym w grupie wieku 17—44 lat 0,8%, w grupie wieku 45—64 lat 3,9%, zaś powyżej 65 r.ż. 7,6% [19]. Również w innych kra¬jach zamieszkałych przez kaukaską grupę etniczną chorobowość wskutek cu¬krzycy wynosi na ogół 1—2%, zaś 2—3% wśród ludności dorosłej i 6—7% wśród ludności po 65 r.ż.
W innych grupach etnicznych chorobowość wskutek cukrzycy typu 2 zależy najczęściej od stopnia modernizacji i standardu życia. W populacjach zacho¬wujących tradycyjny tryb życia cukrzyca typu 2 występuje rzadziej aniżeli w kaukaskiej grupie etnicznej, jednak z chwilą przyswojenia sobie przez te po¬pulacje standardu życia krajów rozwiniętych chorobowość wskutek tej posta¬ci cukrzycy szybko wzrasta i często przekracza wskaźnik charakteryzujący ra¬sę kaukaską. Przykładem tych zmian jest tubylcza ludność Nowej Zelandii — Maorysi; wśród mieszkających na wsi cukrzyca jest chorobą rzadką, natomiast wśród mieszkających w mieście występuje kilkakrotnie częściej aniżeli wśród pizedstawicieli kaukaskiej grupy etnicznej zamieszkującej ten sam obszar.
Częstsze występowanie cukrzycy wśród mieszkańców miast niż wśród ludności wiejskiej stwierdza się w wielu rejonach świata, w tym także w krajach zamieszkałych wyłącznie’ przez przedstawicieli kaukaskiej grupy etnicznej. Przekonującego dowodu na wpływ środowiska na częstość występowania cukrzycy typu 2 dostarczyły badania przeprowadzone wśród emigrantów, którzy w nowym miejscu zamieszkania uzyskali wyższy standard życiowy. Hindusi, którzy wyemigrowali do Singapuru, Melanezji, Afryki Wschodniej i Afryki Południowej chorują na cukrzycę (typu 2) znacznie częściej niż mieszkańcy Indii. Podobne zjawisko stwierdzono u emigrantów należących do innych grup etnicznych.
Wyniki badań epidemiologicznych przedstawione w tab. 1 przemawiają za tym, że w etnicznym i geograficznym zróżnicowaniu chorobowości wskutek cukrzycy typu 2 pewne znaczenie poza czynnikami środowiskowymi, determinującymi modernizację i standard życia, ma także szczególna predyspozycja do zapadalności na tę postać choroby. Opisano bowiem populacje, w których chorobowość wskutek cukrzycy typu 2 bądź osiąga wskaźniki wielokrotnie przewyższające podane wyżej liczby, bądź też jest zaskakująco mała. Największą częstość występowania cukrzycy typu 2, dochodzącą do jednej trzeciej, a nawet przekraczającą w starszych grupach wieku połowę badanej populacji, stwierdzono wśród niektórych plemion Indian północnoamerykańskich (Pima), a także w rejonie Pacyfiku wśród Mikronezyjczyków -zamieszkujących wyspę Nauru [60]. Z kolei bardzo mała chorobowość wskutek cukrzycy typu 2 charakteryzuje Eskimosów i Indian zamieszkałych na Alasce. Nieco rzadziej niż w Europie i Ameryce Północnej ta postać cukrzycy występuje w krajach Dalekiego Wschodu: Chinach, Japonii, Indonezji.
Zależność chorobowości wskutek cukrzycy typu 2 od pici kształtuje się odmiennie wśród różnych grup etnicznych i w różnych obszarach świata. Stwierdzono też zmianę stosunku liczby mężczyzn do liczby kobiet wśród chorych na cukrzycę na przestrzeni czasu. Jeszcze w XIX w. cukrzyca występowała w Eu¬ropie i Ameryce Północnej częściej u mężczyzn aniżeli u kobiet, obecnie jednak stwierdza się ją na tych obszarach częściej u kobiet, przy czym typowy
3 Patofizjologia
dla kaukaskiej grupy etnicznej stosunek liczbowy mężczyzn do kobiet chorych na cukrzycę wynosi około 1 : 1,5. Wśród tubylczej ludności Afryki, Bliskiego i Dalekiego Wschodu natomiast, a także w Azji Południowej, nadal częściej na cukrzycę chorują mężczyźni i stosunek mężczyzn do kobiet dotkniętych tą chorobą mieści się w granicach 2 : 1 do 3 : 1. W niektórych spośród tych grup etnicznych zaobserwowano zwiększanie się liczby kobiet chorych na cukrzycę w miarę wzrostu standardu życia. Przykładem są Murzyni amerykańscy, wśród których stosunek mężczyzn i kobiet chorych na cukrzycę wynosi obecnie 1 : 3, czy mieszkająca w miastach ludność tubylcza Australii, dla której analogiczny stosunek wynosi 1 : 2. Dokładniejsza analiza tego zjawiska do¬wiodła istotnego wpływu wieku na kształtowanie się chorobowości wskutek cukrzycy wśród mężczyzn i kobiet. W młodszych grupach wieku różnica po¬między obu płciami jest na ogół niewielka, dość często zaznacza się przewaga chorobowości wśród mężczyzn, i dopiero w starszych przedziałach wieku zaznacza się wyraźna przewaga występowania cukrzycy wśród kobiet. W cytowanych wyżej badaniach przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych A.P. ogólna chorobowość wskutek cukrzycy wśród kobiet wynosiła 2,4% wobec l,6°/o wśród mężczyzn, jednak do 65 r.ż. różnica pomiędzy obu płciami była nieznaczna i dopiero wyraźnie się zwiększyła w późniejszym okresie życia: chorobowość wskutek cukrzycy wynosiła wówczas wśród mężczyzn 6,0%, wśród kobiet 9,1% [19]. Ponieważ w tym okresie życia w kaukaskiej grupie etnicznej, a także w innych populacjach o wyższym standardzie życia, zaznacza się wyraźna przewaga kobiet, ostatecznie w liczbach bezwzględnych wśród chorych na cukrzycę kobiety przeważają nad mężczyznami. Przyczyny zwiększonej zapadalności na cukrzycę kobiet w późniejszym okresie życia są omówione w następnym podrozdziale.
W przeciwieństwie do chorobowości wskutek cukrzycy typu 1 chorobowość wskutek cukrzycy typu 2 wykazuje w ostatnich dziesięcioleciach dużą dyna¬mikę wzrostu. Jest on największy w krajach rozwijających się i liczba chorych na tę postać cukrzycy zwiększa się w miarę wzrostu stopy życiowej
1 modernizacji życia ludności tych krajów. Ze wzrostem chorobowości wskutek cukrzycy typu 2 należy jednak liczyć się także w krajach o wysokim stopniu uprzemysłowienia. Porównanie chorobowości wskutek cukrzycy w Stanach Zjednoczonych A.P. w latach 1965/66 i w 1973 wykazało przyrost częstości wy-stępowania tej choroby średnio o 40% — o 26% wśród mężczyzn i o 50% wśród kobiet [19]. Podobna analiza dokonana na podstawie rejestru chorych na cukrzycę w Niemieckiej Republice Demokratycznej wykazała wzrost całkowitej chorobowości w latach 1964—1981 z 1,07% do 3,5%, przy czym przyrost ten był głównie uwarunkowany wzrostem chorobowości wskutek typu
2. Można więc przypuszczać, że podobny przyrost chorobowości wskutek cukrzycy typu 2 występuje także w innych krajach uprzemysłowionych i że będzie on trwał nadal w ciągu najbliższych kilkudziesięciu lat. Tylko w nie¬wielkim stopniu można go tłumaczyć doskonaleniem metod diagnostycznych i wcześniejszym rozpoznaniem cukrzycy, bardziej istotne znaczenie ma zmiana struktury społeczeństw (ich systematyczne starzenie się) oraz wzrost zapadalności na cukrzycę typu 2 (p. niżej).
Prowadząc badania epidemiologiczne w kierunku cukrzycy z reguły wykiwano liczne przypadki cukrzycy dotąd nie rozpoznanej, a ponadto przypadki łagodnego zaburzenia przemiany węglowodanów, nie dającego objawów klinicznych i rozpoznawanego jedynie na podstawie odpowiednich te¬stów laboratoryjnych. Do niedawna określano je mianem cukrzycy utajonej, cukrzycy chemicznej bądź też nazwą „przypadków granicznych” (borderline cases).